Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

«..κι απ’ την αγάπη τους να γίνουν ποίημα του Θανάτου», Γιώργης Παυλόπουλος

The Loves of Paris and Helen, Jacques-Louis David, 1788


ΠΑΡΙΣ

ου γαρ πω ποτέ μ’ ώδε γ’ έρως φρένας αμφεκάλυψεν

ΙΛΙΑΔΑ, Γ 442

«ποτέ ως τώρα ο έρωτας δεν άναψε τόσο πολύ το μέσα μου» 

(μτφρ. Δ. Ν. Μαρωνίτης), Ιλιάδα, Γ 442.


Τους πήρε ο ύπνος γυμνούς
και ήταν όλη μες στην αγκαλιά του.

Ποτέ άλλοτε δεν την πόθησε τόσο πολύ. 
Μόνον όταν τον άγγιξε ο Θάνατος.

Χάμω στο πάτωμα τα διάφανα πέπλα της
και δίπλα η τρυπημένη ασπίδα του.

Απ’ τα καράβια των Αχαιών ανέβαινε τώρα
η σκοτεινή βοή που θ’ αφάνιζε την Τροία.

Και μέσα στην καταχνιά της κάμαρης
η Αφροδίτη, γριά σκεφτική, να τους κοιτάζει. 

Helen of Troy, Dante Gabriel Rossetti, 1863

ΕΛΕΝΗ

οίσιν επί Ζευς θήκε κακόν μόρον, ως και οπίσσω 
ανθρώποισι πελώμεθ’ αοίδιμοι εσσομένοισι

ΙΛΙΑΔΑ, Ζ 357-8

«που ο Δίας μας έγραψε στους δυο άχαρη μοίρα, να γίνουμε 
τραγούδι βούκινο για τις μελλούμενες γενιές» 

(μτφρ. Δ. Ν. Μαρωνίτης), Ιλιάδα, Ζ 357-8.


Πάλι γυμνή στην αγκαλιά του απόψε 
όμως ο νους της γύριζε στο άλλο της κρεβάτι.

Πρώτη φορά που ένιωσε τον πόθο του αλλιώτικο
πρώτη φορά την τρόμαζαν ο έρωτας κι η νύχτα.

Χάμω στο πάτωμα τα ξεσκισμένα πέπλα της 
κι η τρυπημένη ασπίδα του, παντοτινή ντροπή.

Μα ποιος αποφασίζει για το σώμα της, ποιος φταίει 
που η ομορφιά της θ’ αφανίσει αύριο την Τροία;

Και ποιος θεός τους όρισε ν’ αγαπηθούν πολύ
κι απ’ την αγάπη τους να γίνουν ποίημα του Θανάτου;

Γιώργης Παυλόπουλος, από τη συλλογή «Πού είναι τα πουλιά»
Ποιήματα 1943-2008, Κίχλη


Antonio Canova, Helena di Troia, Μουσείο Λονδίνου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου