Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

«…δικός μου και ο Αύγουστος με τις μεγάλες μνήμες......»


...ένα καρπούζι τον Αύγουστο.....


Οι δυνάμεις που απαιτούνται για να ολοκληρωθεί ένα καρπούζι τον 
Αύγουστο είναι κατά πολύ ανώτερες απ’ τις άλλες που συντρέχουν
για να συντελεστεί ένα κακούργημα σε οποιαδήποτε στιγμή του χρόνου.

Οδυσσέας Ελύτης, Εκ του πλησίον

Leonardo Fernandez Gonzalez


Έλυτρα χρυσά του Αυγούστου....

Ελαιώνες κι αμπέλια μακριά ως τη θάλασσα
Κόκκινες ψαρόβαρκες πιο μακριά ως τη θύμηση 
Έλυτρα χρυσά του Αυγούστου στον μεσημεριάτικο ύπνο
Με φύκια ή όστρακα. Κι εκείνο το σκάφος 
Φρεσκοβγαλμένο, πράσινο, που διαβάζει ακόμη στην ειρήνη 
του κόλπου των νερών Έχει ο Θεός

Οδυσσέας Ελύτης, Ηλικία της γλαυκής θύμησης, Προσανατολισμοί


Κολάζ (Συνεικόνες) Οδυσσέας Ελύτης


.....στα πέτρινα σκαλιά του Αυγούστου

.......Μυριάδες στόματα φωνάζουνε και σε καλούν
Έλα λοιπόν απʹ την αρχή να ζήσουμε τα χρώματα 
Νʹ ανακαλύψουμε τα δώρα του γυμνού νησιού
Ρόδινοι και γαλάζιοι τρούλοι θʹ αναστήσουν το αίσθημα
Γενναίο σαν στήθος το αίσθημα έτοιμο να ξαναπετάξει 
Έλα λοιπόν να στρώσουμε το φως 
Να κοιμηθούμε το γαλάζιο φως στα πέτρινα σκαλιά του Αυγούστου

Οδυσσέας Ελύτης, Γέννηση της Μέρας, Προσανατολισμοί, εκδόσεις Ίκαρος


Δημήτρης Βάρος, Mind Games


..περιδιαβάζοντας τον έρημο Αύγουστο....

Σε μια παλάμη θάλασσας γεύτηκες τα πικρά χαλίκια

Δύο η ώρα το πρωί περιδιαβάζοντας τον έρημο Αύγουστο

Είδες το φως του φεγγαριού να περπατεί μαζί σου
Βήμα χαμένο. Ή αν δεν ήτανε η καρδιά στη θέση της
Ήταν η θύμηση της γης με την ωραία γυναίκα
Η ευχή που λαχτάρησε μέσ’ απ’ τους κόρφους του βασιλικού
Να τη φυσήξει ο άνεμος της Παναγίας!

Οδυσσέας Ελύτης, Άνεμος της Παναγίας, Η Θητεία του Καλοκαιριού,
Προσανατολισμοί, εκδόσεις Ίκαρος



Προμετωπίδα Γιάννη Τσαρούχη,Προσανατολισμοί, 
Πέμπτη έκδοση, Αθήνα 1970 Ίκαρος εκδοτική Εταιρία

.....άγριες πείνες άπνοιας θα΄χε ο Αύγουστος....

Και σε θραύσμα Βρισηίδας και σε κοχύλι Ευρίπου 

Εκείνο που εννοώ. Θέλει να ’χε άγριες πείνες άπνοιας ο Αύγουστος 

Για να ζητάει μελτέμι· ώστε στο φρύδι ν’ αφήνει λίγο αλάτι και 
Στον ουρανό ένα μπλε που το όνομά του μέσα στα πολλά τ’ ακούς 
ευώνυμο 
Στο βάθος όμως είναι μπλε Ιουλίτας.....

Οδυσσέας Ελύτης, Σε Μπλε Ιουλίτας, Δυτικά της Λύπης, Εκδόσεις Ίκαρος 1995



....θα 'ναι νύχτα και Αύγουστος

Θα 'ναι νύχτα και
Αύγουστος

Τότε που αλλάζουν των αστερισμών οι βάρδιες...... 

…Αχ ομορφιά συ θα με παραδώσεις καθώς ο Ιούδας
θα 'ναι νύχτα και Αύγουστος. Πελώριες άρπες πού και πού
θ’ ακούγονται και
Με το λίγο της ψυχής μου κυανό η Όξω Πέτρα μεσ’ απ’ τη 
μαυρίλα
θ’ αρχίσει να αναδύεται…....



Οδυσσέας Ελύτης, Ακινδύνου, Ελπιδοφόρου, Ανεμποδίστου, 
Τα ελεγεία της Οξώπετρας, Ίκαρος 1991



Ζεστές νύχτες του Αυγούστου

Στίχοι, μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Νένα Βενετσάνου
Το τραγούδι ανήκει στο soundtrack με τη μουσική του συνθέτη για την ταινία του Παντελή Βούλγαρη "Ήσυχες μέρες του Αυγούστου''
 

Μες στις ζεστές νύχτες του Αυγούστου,
το φως στο δρόμο οπλίζεται
και η ψυχή μου αδειάζει.
Το σώμα μου ερεθίζεται,
το σπίτι ξεθωριάζει.

Κι εκείνη, κι εκείνη,
φωτεινή γραφή στο αντικρινό παράθυρο,
με τα γυμνά της στήθια.
Και τούτ’ η μέρα χάθηκε,
δε βρέθηκε η αλήθεια...


Μακριά

Ποίηση: Κ. Π. Καβάφης
Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Ελευθερία Αρβανιτάκη
Το πρόσωπο της αγάπης (2002)

Θα `θελα αυτήν τη μνήμη να την πω...
Μα έτσι εσβήσθη πια... σαν τίποτε δεν απομένει –
γιατί μακριά, στα πρώτα εφηβικά μου χρόνια κείται.

Δέρμα σαν καμωμένο από γιασεμί...
Εκείνη του Αυγούστου - Αύγουστος ήταν; η βραδιά.
Μόλις θυμούμαι πια τα μάτια· ήσαν, θαρρώ, μαβιά...
Α, ναι, μαβιά· ένα σαπφείρινο μαβί.



Αύγουστος    


Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Βασίλης Κουμπής
Πόπη Αστεριάδη
12 μήνες (1972)

Αυγουστιάτικο φεγγάρι
κι άστρο θα ντυθώ
και θα γείρω σε κλωνάρι
ν’ αποκοιμηθώ

Και θα βλέπεις ότι λάμπω
σαν τη γιασεμιά
και θε να `ρχεσαι απ’ τον κάμπο
με μια ανασεμιά

Κι ύστερα θα σκαρφαλώνεις
στο κλωνάρι μου
κι όταν με γλυκοζυγώνεις
ποιος τη χάρη μου

Και το χάραμα σαν φτάνει
σαν λυτό πουλί
θα πετιέμαι μάνι- μάνι
κάτω στην αυλή

Θα σου φέρνω φρέσκο γάλα
κρίθινο ψωμί
μαύρα μάτια μου μεγάλα
λυγερό κορμί


Ο Αύγουστος ελούζονταν..

Ο Αύγουστος ελούζονταν μες στην αστροφεγγιά
κι από τα γένια του έσταζαν άστρα και γιασεμιά

Αύγουστε μήνα και Θεέ σε σένανε ορκιζόμαστε
πάλι του χρόνου να μας βρεις στο βράχο να φιλιόμαστε


Απ' την Παρθένο στον Σκορπιό χρυσή κλωστή να ράψουμε
κι έναν θαλασσινό σταυρό στη χάρη σου ν' ανάψουμε


Οδυσσέας Ελύτης, Τα Ρω Του Έρωτα 

Μουσική: Λίνος Κόκοτος, Ερμηνεία: Ρένα Κουμιώτη



Μεσημέρι Αυγούστου

Πίσω απ’ τις γρίλιες είναι το μεγάλο μεσημέρι.

Τα σκόρπια σπίτια κάτασπρα, κ’ ένα κόκκινο

κάτω απ’ το λόφο. Λίγο πιο πάνω, ξέρουμε,
είναι η μεγάλη ασβεστωμένη μάντρα. Από κει 
κατεβαίνει η δροσιά προς τους ευκάλυπτους, κ’ ένα άρωμα 
από σάπια ροδάκινα σωριασμένα στο δρόμο.

Άξαφνα τα τζιτζίκια σώπασαν. Δυο ηλιοκαμένα σώματα 
στ’ άσπρα σεντόνια. Βγάλε και το δαχτυλίδι σου – 
μου πιάνει ένα δικό μου χώρο στο μικρό σου δάχτυλο.

Γιάννης Ρίτσος, Μεσημέρι Αυγούστου, Ποιήματα, τόμος Δ΄, εκδόσεις Κέδρος


..στο σημείο της πτώσης γούβωσε λίγο ο Αύγουστος.

Ανάσκελο ένα ξέπνοο τζιτζίκι.
Τροχαίο ατύχημα υποθέτω - αν καταδεχόταν
να φοράει το κράνος της η παραφορά
σήμερα θα ήτανε μια πολύ επιτυχημένη 
αντιφατικότης.

Όπως και να' ναι στο σημείο της πτώσης
γούβωσε λίγο ο Αύγουστος.

Θα παραγεμίσω αμέσως αυτή τη λακκούβα
με μπάζα περσινά
μην έρθει και κάνει κατάληψη
πάλι καμιά επίσπευση με το συγγενολόι της.

Τι γυφταριό! Κοιμούνται όλοι μαζί στρωματσάδα
κατάσαρκα επάνω στο πτώμα.


Κική Δημουλά,  Ούτως ή άλλως, Η Εφηβεία της Λήθης


Αυτός ο αγέρωχος μήνας Αύγουστος…

Αυτός ο αγέρωχος μήνας Αύγουστος…

Φρικώδης του μεγάλου θέρους αναφώνηση
ο τέττιγας που γίνεται ελέφαντας κοινοτοπίας
προβοσκίδα η υπνώττουσα σκιά μες στο χορτάρι
τις νύχτες τρέχουν οι κομήτες που δεν είδαμε
διάττοντες πότε – πότε χαλαλίζουν το φως από πλήξη
κανένα σχίσμα δεν υπήρξε τρομερότερο -:
ειν’ ο άνθρωπος και η φύση.

Ας αυτοσχεδιάζουμε ας πίνουμε καφέδες κάνοντας: Α!…

Νίκος Καρούζος, Φωνασκία του αίματος, Τα ποιήματα, τόμος Β', Ίκαρος


Γιάννης Τσαρούχης, Αύγουστος (1972)


Ήλιος μεσημεριού του Αυγούστου..... 

Τίποτα δεν αντιστεκόταν,
ήλιος μεσημεριού του Αυγούστου
φλόγιζε τον πηχτόν αέρα πύρωνε τις στέγες.


Στο καφενείο πίναμε γκαζόζες
κι οι σκοτούρες μας βουίζανε σα ζαλισμένες μύγες.

Ως τη στιγμή
που θα 'βγαινε στ' αντικρινό παράθυρο
η Στέλλα.

Στις τσίτινες μασχάλες της
είχε δυο τρίγωνα κομμάτια αντηλιάς.


Τίτος Πατρίκιος, Αντηλιά, Λυσιμελής πόθος, εκδόσεις Κίχλη


Ferdinando Scianna, 1987 Sicilia



Αύγουστος κι είχαμε χαθεί.....

Στίχοι: Κώστας Κινδύνης
Μουσική, ερμηνεία:Γιάννης Πουλόπουλος

Στα μάτια τ' αλμυρό νερό
φεγγάρι κόκκινο βαθύ
σε μονοπάτι σ' είχα βρει
και σ' έχασα σ' ωκεανό.

Μια Κυριακή πήρε φωτιά
πήρ' η αγάπη μας βροχή
Αύγουστος κι είχαμε χαθεί
μες στα περβόλια του νοτιά.



Άγιος ο Αύγουστος......

Ο Αύγουστος ήταν για μένα, όταν ήμουν παιδί, κι είναι ακόμα, ο πιο αγαπημένος μου μήνας· αυτός φέρνει, μαθές, τα σταφύλια και τα σύκα, τα πεπόνια, τα καρπούζια· τον ονομάτισα Άγιον Αύγουστο· αυτός ο προστάτης μου, έλεγα, σε αυτόν θα κάνω την προσευχή μου· όταν θέλω τίποτα, από αυτόν θα το ζητώ, κι αυτός θα το ζητήσει από το Θεό, κι ο Θεός θα μου το δώσει.

Και μια φορά πήρα νερομπογιές και τον ζωγράφισα: έμοιαζε πολύ του παππού μου του χωριάτη· τα ίδια κόκκινα μάγουλα, το ίδιο φαρδύ χαμόγελο, μα ήταν ξυπόλυτος μέσα σ΄ ένα πατητήρι και πατούσε σταφύλια, και τα πόδια του ως τα γόνατα κι ως πάνω στα μεριά τα΄χα ζωγραφίσει κόκκινα από το μούστο· κι είχα στεφανώσει το κεφάλι του με κληματόφυλλα. Όμως κάτι του ΄λειπε· μα τι; Τον κοίταξα καλά καλά και του ΄βαλα δυο κέρατα στο κεφάλι, ανάμεσα στα κληματόφυλλα, γιατί το μαντίλι που φορούσε ο παππούς μου έκανε δεξά και ζερβά δυο μεγάλους κόμπους σαν κέρατα. 

Από τη στιγμή που τον ζωγράφισα και στερέωσα το πρόσωπό του, στερεώθηκε και μέσα μου η εμπιστοσύνη μου σε αυτόν, και κάθε χρόνο τον περίμενα να ’ρθει, να τρυγήσει τ’ αμπέλια της κρήτης, να πατήσει τα σταφύλια και να κάνει το θάμα του, να βγάλει από τα σταφύλια κρασί. 

Γιατί, θυμούμαι, το μυστήριο τούτο με τυράννησε πολύ – πώς μπορεί να γίνει το σταφύλι κρασί· μονάχα ο Άγιος Αύγουστος μπορούσε να κάμει ένα τέτοιο θάμα·κι έλεγα: «Αχ, να τύχαινε να τον συναπαντήσω μια μέρα στο αμπέλι που είχαμε απόξω από το Μεγάλο Κάστρο, και να τον ρωτήσω να μου πει το μυστικό.» Τι ’ναι το θάμα τούτο δεν καταλάβαινα. Η αγουρίδα γίνεται σταφύλι,το σταφύλι γίνεται κρασί, το κρασί το πίνουν οι ανθρώποι και μεθούνε, γιατί μεθούνε; Όλα αυτά μου φαίνουνταν μυστήρια φοβερά, και μια φορά που ρώτησα τον πατέρα μου, αυτός μάζεψε τα φρύδια: «Μη φυτρώνεις εκεί που δε σε σπέρνουν!» μου αποκρίθηκε.


Θεόφιλου Χατζημιχαήλ, Βάκχος. Θεός του οίνου. Θεός των αρχαίων

Άγιος ο Έρωτας

Στίχοι: Διονύσης Καρατζάς
Μουσική, ερμηνεία: Γιώργος Ανδρέου


Ξεροί καημοί και νερό θαλασσινό
το σώμα σου κόλλησε στο σώμα μου
με τον πανσέληνο πόνο του χειμώνα.

Ακούς νερά που χύνονται στα μέσα των ποδιών σου;

Ανάμεσα στα όνειρα σπαράζει η ζωή μας,
ανάμεσα στα όστρακα παφλάζει η καρδιά μας.

Πάνω από την θάλασσα, στη μεριά του ανέμου
στα μαύρα ντύνεσαι κι ανοίγεις το σκοτάδι
σηκώνεις τα άστρα σε χορό
και το κορμί μου σ’ άγριο ποτάμι.

Άγιος ο Έρωτας, άγιος καημός
δικός μου και ο Αύγουστος
με τις μεγάλες μνήμες.

λέω μάτια μου κι αστράφτει κεραυνός
θέλω θάλασσα κι ανοίγει ουρανός.


Αύγουστος

Στίχοι, μουσική, ερμηνεία: Νίκος Παπάζογλου
Χαράτσι (1984)

Μα γιατί το τραγούδι να `ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ’ την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με `πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις

Σ’ αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως 
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το `χει δει

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή




Αύγουστος είναι

Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης
Μουσική, ερμηνεία: Παντελής Θαλασσινός
Καλαντάρι (2006)

Αύγουστος είναι το τραγούδι του Νικόλα
και κάποια νύχτα στη ζωή που τα `χεις όλα
μια αγκαλιά και φορητό ραδιοφωνάκι
να παίζει Μάλαμα, Περίδη και Λιδάκη

Αύγουστος είναι και του Ρίτσου η σονάτα
αλλά μπορεί κι ένα χωνάκι σοκολάτα
του σεληνόφωτος αυτή η πανδαισία
να ξεγελιέσαι πως υπάρχει αθανασία...

Αύγουστος είναι ο ρεμβασμός του Σκιαθίτη
κι οι αναμνήσεις απ’ το φως του Πανορμίτη
φλόγα κεριού σε ταπεινό προσκυνητάρι
με το σπαθί του Αρχαγγέλου στο θηκάρι.


Αύγουστος είναι και το δεύτερο φεγγάρι
προτού προλάβει ο Σεπτέμβρης να το πάρει
πέντε έξι στίχοι που αγαπάς και τους θυμάσαι
είσαι κι εσύ που ξαγρυπνάς κι όταν κοιμάσαι





Αύγουστος


Στίχοι: Ελένη Ζιώγα
Μουσική: Ευανθία Ρεμπούτσικα
Έλλη Πασπαλά 
Ο χορός των άστρων (2007)

Ήτανε που λες κατακαλόκαιρο
Κι ο δρόμος σ ένα διάφανο ουρανό
Μες στην αγκαλιά μου ό,τι ακριβότερο
Κι ο κόσμος ένα βότσαλο μικρό

Κι εσύ μου λες να ξεχαστώ 
Τον Αύγουστο να σβήσω από τους μήνες 
Μα κι αν τις μνήμες πολεμώ 
Στον Αύγουστο με πάνε πάλι εκείνες 

Έκαιγε η ανάσα του στο σώμα μου 
Κι έφεγγα σαν ήλιος στο κενό 
έφυγε και μπήκα στο χειμώνα μου
Και πάγωσα σαν άστρο μακρινό



Αύγουστος

Στίχοι, μουσική, ερμηνεία: Ορφέας Περίδης
Ονειροπόλων μόχθοι (2011)


Τριανταφυλλιά στην έρημο πάν’ σε κλαδιά πλεγμένα
η μικρομάνα του Χριστού άπλωσε τα πλυμένα

Τα ρόδα πήραν άρωμα, ανάκανθα άσπρα ρόδα
αγριοτριανταφυλλιά που σειότανε και ευωδά 

Μέσα στ’ Αυγούστου τη νυχτιά ο ουρανός, τ’ αστέρια 
δίχτυ πλεγμένο με το φως του ανέμου περιστέρια



Βράδυ Αυγούστου

Στίχοι, μουσική: Κίτρινα Ποδήλατα
Ερμηνεία: Ορφέας Περίδης (Φωνητικά: Κίτρινα Ποδήλατα)

Να σε δω να γελάς (2001)

Κόσμος βραδινός, φεγγάρι με φως,

μια νύχτα τ' Αυγούστου
Περπατώ αργά, σοκάκια μικρά, τριγύρω γιορτάζουν
Θάλασσες φωτιά, και φώτα θαμπά,
παρέες που γελάνε 
Κι ένας ουρανός, μ' αστέρια και φως 
μια νύχτα τ' Αυγούστου 

Είναι η μορφή σου καράβι που φεύγει 
και είσαι αέρας σε ξένο νησί 
Είναι η φωνή σου τραγούδι που μένει 
και εγώ ξανά τραγουδώ

Γέλια και φωνές, κουβέντες τρελές,
και πάρτι στην άμμο
Τραγούδια μουσικές, αγάπες παλιές,
τη σκέψη μου χάνω

Κοιτάζω από ψηλά, τα σπίτια μικρά,
εικόνες ονείρου
Κάπου εκεί μπορεί να είσαι και εσύ,
αυτό το βράδυ τ' Αυγούστου


Σ΄ είδαν τα μάτια μου



Στίχοι: Μιχάλης Γκανάς
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Γιώργος Μεράντζας 
(Όλα είναι εδώ)

Σ'είδανε τα μάτια μου και σ' είπανε
Αύγουστος λέγανε πως ήτανε 
κι έβρεχε όλη τη Δευτέρα 
ποιος ήταν που 'πλενε την μέρα.

Κορίτσι πράμα κι είχες μάτια μου
στομώσει όλα τα γινάτια μου
κοίταζες κι έλαμπαν οι δρόμοι
λάμπαν εργάτες κι αστυνόμοι.

Άχαρα φαίνονταν τα χρόνια μου
και τα τριμμένα παντελόνια μου
έπεφταν γύρω μου σαν λέπια
και μ'έντυνες αστροπελέκια.

Τώρα τα ρίχνω καταπάνω μου
μ' όλο το άχτι του παράνομου
δίχως να σου τάξω γάμο
βιάστηκα λίγο να τον κάμω.



Σκληρό γαλάζιο



Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου 
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος 
Βασίλης Παπακωνσταντίνου 
Θάλασσα στη σκάλα (1999)

Πάλι κι απόψε τα ίδια άρχισα
Μες στο παράπονο άλλη μια μέρα
Σαν μήνας άδικος ό,τι αγάπησα
Σαν Αύγουστος στην Αμοργό όταν σηκώνει αέρα


Οι όρκοι μου Έκτορες στου χρόνου τα άρματα

Γυμνοί να σέρνονται πάνω στο χώμα
Γυναίκες μνήμες βάζουν κλάματα
Σκύβουν μια τελευταία φορά και σε φιλούν στο στόμα

Δεν έχω όμορφο νησί, κανείς δε θα με ψάξει
Ούτε κάνα πιστό σκυλί στα πόδια μου θα κλάψει
Δεν έφυγα από πουθενά, δεν έχω να ξεχνάω
Απ’ τη ζωή μου έρχομαι και στη ζωή μου πάω.

Σκληρό γαλάζιο μ’ έχει κυκλώσει
Των άγριων φόβων η ερημιά
Κι αν απ’ τα χέρια σου έχω γλιτώσει
Τα μάτια σου με βρίσκουνε και με πονούν ξανά.

Μόνος μου τώρα έμεινα, σαν χωματένια οδός
Οι φίλοι μου ξεχάστηκαν σε μια παλιά ταβέρνα
Κι όταν για λίγο πίστεψα πως ήμουνα Θεός
Πέρασα από κύματα και βράχηκα στη φτέρνα


Πες μου πού πήγε ο Αύγουστος...

Πες μου πού πήγε ο Αύγουστος με τα καμπαναριά του
Το γέλιο σου που γέμιζε το σπίτι μας βροχή
Τώρα μας δίνει ο άνεμος γυμνή την αγκαλιά του
Ω πρόσωπο που σκέπασε με μάρμαρο τη γη

Πόσα σβησμένα βλέμματα κοιτάνε όταν κοιτάζεις
Πόσα δεμένα στόματα μιλάνε όταν μιλάς
Ήταν του ήλιου η δύναμη το ρόδο που ωριμάζει
Κλειστά παραθυρόφυλλα τα στήθια που αγαπάς

Είναι καρδιές που μάθαμε σαν γράμματα ανοιγμένα
Είναι τραπέζια όπου κανείς δε θα καθίσει πια
Μια μουσική πανάκριβη που γράψανε για σένα
Τόσες χιλιάδες δάχτυλα για τελευταία φορά

Εσάς που πήρε ο θάνατος βαριά στα δάχτυλά του
Από τα μάτια σας η αυγή πηγάζει σαν νερό
Άστρα σε κάθε μέτωπο και φως τ’ ανάστημά του
Καμιά ζωή δε γράφεται χωρίς το δάκρυ αυτό

Ακουμπισμένες δυο εποχές η μια κοντά στην άλλη
Ω πρόσωπο που φώτισε μια μακρινή αστραπή
Ποια θάλασσα ποια θάλασσα θα `ναι αρκετά μεγάλη
Για να χωρέσει τον καημό που μάζεψ’ η ψυχή;

Σα μυθικό τριαντάφυλλο μια νύχτα ο κόσμος κλείνει
Είναι η πόρτα όπου κανείς δε θα περάσει πια
Είναι του δήμιου η ταραχή του ήρωα η γαλήνη
Ο ποταμός που κύλησε σαν έσπασε η καρδιά

Νάνος Βαλαωρίτης, Ποια θάλασσα
 Διασκευή, μουσική: Βασίλης Δημητρίου
Ερμηνεία: Χρήστος Θηβαίος




Χάθηκα μέσα στη ζωή μου

Στίχοι: Λούλα Αναγνωστάκη
Μουσική: Ελένη Καραΐνδρου 
Τζένη Καρέζη 
Διαμάντια και Μπλουζ (1990-91)

Αύγουστος, φώτα στην παραλία
τα πλοία φεύγουν για τα νησιά.
Φεύγουν οι φίλοι, φεύγουν τα πλοία.
Με γέλασες και είναι αργά.

Ήρθε ο Σεπτέμβρης, ήρθε ο χειμώνας
στην παραλία τη σκοτεινή.
Χάθηκα μέσα στη ζωή μου,
χάθηκες μέσα στη βροχή..


Κάθε μήνας Αύγουστος (Χανιά)


Στίχοι, μουσική: Κώστας Λειβαδάς
Γιάννης Κότσιρας 
30 + κάτι (2004)

Κοίτα σκοτεινιάζει.
Το λιμάνι φεγγάρι που ανάβει.
Κόκκινο το τζάμι
κι η ζωή μες το κύμα που σβήνει.
Δε μ’ αφήνει...


Κάθε μήνας Αύγουστος, θάλασσα φωτιά, 
τούτη η πόλη είναι εδώ για πάντα.
Κάθε μήνας Αύγουστος, τρέλα του Νοτιά.

Μέσα στα σοκάκια ξέφυγε η καρδιά, 
εμείς θα `μαστε εδώ για πάντα.
Πως ν’ αντέξει ο θάνατος τέτοια μοιρασιά...

Πες μου, πόσο ακόμα, 
το μελτέμι θα σπρώχνει κοντά σου.
Μέθυσε όλη η νύχτα
κι εγώ αλλάζω μορφή στα φιλιά σου




Τον Αύγουστο που μου χρωστάς 

Στίχοι: Φίλιππος Γράψας
Μουσική: Μάριος Τόκας
Δημήτρης Μητροπάνος
Παρέα μ΄ έναν ήλιο (1994)


Τον Αύγουστο που μου χρωστάς, τον ξέχασες
σ’ απόσταση αναπνοής και μ’ έχασες
κι αυτό το καλοκαίρι χαραμίστηκε
φθινόπωρο κι η αγάπη μας βυθίστηκε

Τ’ αυγουστιάτικο φεγγάρι δεν το βρήκαμε
πιο νωρίς ήρθ’ ο Σεπτέμβρης και χαθήκαμε
πώς χωρίσαμε με τόση ευκολία
φθινόπωρο θα πει μελαγχολία

Τον Αύγουστο που μου χρωστάς, τον ξέχασες
τις θέσεις ποu κρατήσαμε τις πέταξες
δυο ξένα χέρια τώρα πια σε δέχονται
και τα αισθήματα μου επιστρέφονται

Τ’ αυγουστιάτικο φεγγάρι δεν το βρήκαμε
πιο νωρίς ήρθ’ ο Σεπτέμβρης και χαθήκαμε
πώς χωρίσαμε με τόση ευκολία
φθινόπωρο θα πει μελαγχολία



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου